Aylık arşivler: Mayıs 2019

Sadece size hitaben…

Anne ,baba neden diye soramıyorum size.Çünkü biliyorum ki ikinizde elinizde olsa bu lanet dünyada bizi bir başımıza bırakmazdınız.Siz de çok iyi bilirdiniz bizi emanet edebileceğiniz kimse yoktu hele de beni.

Annem ,dipsiz bir kuyunun içine düştükçe düşüyorum sonsuz derinliklerine doğru. Sende yoksun elimden tutabilecek babamda. Boğuluyorum annem boğuluyorum. Nefes almaya takatım kalmadı artık. Nerde yanlış yaptım bile diyemiyorum,çünkü ben de biliyorum o kadar çok yanlışım var ki.Ama en azından sen olsaydın bu kadar hatayı yapmazdım.Babam dimdik yanımda olabilse elimden tutabilirdi.Ama ikiniz de yoksunuz.

Anne, baba yapamıyorum artık dayanamıyorum.Tükendim, bittim son demlerimde en azından oğlum diye mücadele etmeye uğraşıyorum ama olmuyor.Mutluluk artık benim için bir çocuğun gözlerine baktığımda var oluyor sadece.O da sadece bir süre ,gidince o mutlulukta son buluyor. Annem gülmeye mutlu olmaya hasret kaldım.İçim acıyor, bedenimin içindeki ateşin alevleri gün geçtikçe yükselip sona getiriyor beni.Çok kalmadı farkındayım,bir yandan korkuyorum ama bir yandan da teslim oldum.Az kaldı annem,az kaldı babam size kavuşmama az kaldı. Bunu biliyorum,herşeyimle hissediyorum.Size kavuşmayı bende çok istiyorum,ama oğlumdan da vazgeçemiyorum.

Annem çaresizim, ne yapacağımı neye karar vereceğimi bilemiyorum. Ne olurdu yanımda olupta yol göstersen.Siz gidince kimsesiz kaldım, bi oğlum bi ben.Oğlumun yanında en azından babası var,ama benim yanımda kimsem yok.Yıkılmadım diyorum,ayakta güçlü görünmeye çalışıyorum ama hepsi koca bir yalan annem hepsi yalan, koskocaman bir yalan.İçim de kocaman bir boşluk, içimde kapanmaz bir yara,içim de koskoca bir yalnızlık.

Ben hiç değişmedim annem küçükken neydiysem hala öyleyim.Sevgi olmayınca ölüyorum. Bunu hiç değiştiremedim,hep en büyük zaafım oldu.Etrafımda yanımda olanların hepsi sadece kuru kalabalık.Hala ne koparabiliriz,nasıl kullanabiliriz derindeler sanki çok bişey bırakmışlar gibi. Hani sen hep derdin ya annem sen hiç büyümeyeceksin,hala çocuk gibisin diye.O çocuğu bi sevemediler be annem,sevmeyi bi beceremediler.O çocuğun minicik yüreğinde ki sevgiyi iliklerine kadar sömürdüler sadece. Sevmedikleri gibi öldürmek için de ellerinden geleni yaptılar.O çocuk şu an can çekişiyor,ölümden önce ki son nefesleri için çırpınıyor.Etrafı karanlık, etrafı simsiyah bulutlarla kaplı.Son bir çabayla o karanlıkların içinden süzülmeye çalışan zayıf bir ışık kalmıştı, o da sizin gidişinizle beraber tamamen sönmeye başladı.Umut yok artık annem ,umut yok artık babam.Ben masallara inanmayı bırakalı çok oldu.Benim mucizem sizdiniz ve sizde artık yoksunuz ve benimde artık mucizelere inancım kalmadı…

Siyahgolge…